… G*** kendi değerinden o kadar emindi ki Martinengo gibi bir adamı kendine rakip olarak düşünemezdi.
…
Kendisinden önceki binlercesinin prensin gözdesi olmaya giden kaypak yolda ayağını kaydıran şey, G***’nin de düşmesine sebep oldu – kendine aşırı güven. 
Her zaman şifalı bitkilerin çiçek açtığı o bahçede zehirli baldıran otunun da büyüdüğünü görmek, bilgelik ve çılgınlığı, kötü huy ve erdemi aynı beşikte bir arada bulmak onu artık şaşırtmaz. 
“Bu meseleyi kafamdan silip atmanın zamanı geldi.”
Öyle iş bitirici bir soğukkanlılığı, öyle tüccarvari bir hesapçılığı vardı ki bu ifadenin, duyguları inkar ediyor; acı, kıskançlık ve yakıcı arzu kelimelerinin ardında gizlenemeyen bütün o duyguları bir kalemde silip atıyordu.