Sabah namazını kılan bir genc gördum.
Elini kaldırmış, duâ hâlinde idi. Ben de, âmin dedim.
Hâtırımdan duâda neler söylediğini sormak geçti. Hangi duâya åmin dediğimi öğrenmek istedim ve gence sordum. "Babam ve annem var; duâda dedim ki, yâ Rabbi, eğer anam ve babam beni senden alıkoyacaklarsa, onları görmeyi bana nasib etme" dedi. Ben de, onun bu duâsına, âmin, demişim.
Şiir:
Kim bana kulluk dışı davranırsa,
Dostum olmaz, çok yakınım da olsa.
Kendimi ve akrabamı terk ettim,
Öylesi bana ağyardır, yârım da olsa.
Reklam
Hiç kuşkusuz Allah, insanlara karşı âdil davranmayı, olabildiğince merhametli, güler yüzlü, nazik ve lütufkâr davranarak daima iyilik yapmayı ve özellikle yakın akrabaya, komşulara, dost ve arkadaşlara cömertçe ikramda bulunmayı ve acılarını, mutluluklarını paylaşarak onlarla sürekli ve samimî bir dostluk ortamında olmayı emrediyor.
Buna karşılık zina, fuhuş, cinsel sapıklık, çıplaklık gibi yüz kızartıcı ve utanç verici işleri, gerek Kur’an’ın, gerekse sünnetin asla onaylamayacağı görgüsüzlük, edepsizlik, terbiyesizlik türünden çirkinlikleri ve hak ve hukuka aykırı, onur kırıcı, saldırganca tutum ve davranışları yasaklıyor.
Bakın, Allah size böyle güzelce öğütler veriyor ki, düşünüp ibret alasınız:
Nahl 90
Yoksula verilen sadaka bir, akrabaya
verilen ise hem sadaka hem de
sila-i rahim olmak üzere iki sadaka
sayılır.
Nesâî, Zekât, 82
Eskiden "gençlere el birliğiyle yuva kurmak" bir toplumsal görevdi. Aileler, mahalle, akrabalar bir araya gelir, eksikleri tamamlar ve gençlerin olgunlaşma sürecini evliliğin içinde yaşamasına izin verirdi. Bugün ise sistem, "Yalnızsın, her şeyi tek başına çöz ve buraya öyle gel" diyor. Bir insanın genç yaşta, henüz yolun başındayken sevilmeye, desteklenmeye ve bir yuva sıcaklığına ihtiyaç duyması en doğal hakkıdır. Yuva, kusursuz insanların bir araya geldiği bir ödül değil; iki insanın hayatın zorluklarına karşı birlikte olgunlaştığı bir sığınak olmalıdır.
Reklam
Reklam