Yalnız kalmak ,tamamen tek başına kalmak ve hayıflanacak bir şey bile bulamamak ne kadar boğucu ... hiçbir şeye benzemez ,hiçbir şeye ... Çünkü elinden kayıp gidenler , bütün o yitirdiklerin aslında bir hiçlikten ibaret , saçma,yusyuvarlak bir sıfır ; yalnızca ve yalnızca kafandaki hayaller...
Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki onu gören sormadan edemezdi : Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü, suratsız, kaprisli insan yaşayabiliyor ?
"Açıkçası ,biz yaşamayı beceriyoruz.Çünkü biz yalanın, körlüğün ,heveslerin , iyimserliğin,inancın,karamsarlığın ve daha bir sürü şeyin altına sığınmışız."