Suçluluk duygusuna yatkın pek çok kişi gibi, kendini yeterince cezalandırırsa tekrar harekete geçebileceğini düşünüyordu. Suçluluğu, tüm enerjisini tüketmekte, tembel ve yetersiz olduğu inancını pekiştirmekteydi.
Özün "kötülüğü" kavramı suçluluğun merkezidir. Böyle bir düşünceniz yoksa, kırıcı davranışlarınız sadece sağlıklı bir pişmanlık duygusuna neden olur, suçluluğa değil. Pişmanlık, kendinize veya başka bir kişiye, ahlaki değerlerinize uymayan bir şekilde gereksiz yere incitici davrandığınızın farkındalığıdır. Bu farkındalıkta düşünsel çarpıtma bulunmaz. Pişmanlık, suçluluktan farklıdır; çünkü, sizin doğuştan kötü, şeytan veya ahlaksız olduğunuzu ima eden bir yanı bulunmaz. Pişmanlık ve vicdan azabı davranışa yönelikken, suçluluk kendiliği yani özü hedef alır.
Onları böyle görünce, yazgı diye bir şey varsa, dedim kendi kendime, bir yandan da, özgür istem diye bir şey var ve payımıza düşen her neyse, onu nasıl yaşayacağımızı belirliyor.