Alakbar Mammad
@alakbarmammad
De omnibus dubitandum.
Şu anda okuduğu kitaplar
Devlet müdahaleciliğinin aşırılıkları ve totaliter yönetimlerin işledikleri suçlar politikanın yadsınmasına, toplu aktörleri ortadan kaldıran ve her kesime ilişkin kaynağı kendi elinde toplama, sonra da üretici olsun tüketici olsun, üretim ve değiş tokuş sistemi içindeki herkese kendi çıkarlarını benimsetme amacındaki üretim ve yönetim sistemlerinin mantığına bomboş bir alan bırakan bir bireyciliğe yol açar. Gelişmekte olan ülkeler açık bir siyasal sisteme öteki ülkelere göre çok daha fazla gereksinim duyarlar.
Reklam
Öyleyse demokratikleşme siyasal bir müdahale, ekonomik ve toplumsal değişimler üzerinde bir yönetim, özellikle de ulusal toplumu yıkan eşitsizliklere karşı savaşıma öncelik veren sağlam bir irade gerektirir.
O halde bir toplumda gelişme için verilen savaşımlar o toplumun iç çatışmalarına bağlı olduğunda, yalnızca feda edilmiş ya da yabancılaştırılmış bir kuşaktan değil, aynı zamanda da bir çalışan ya da yurttaş bilincinden söz edilebildiğinde, demokratikleşme – toplumsal ya da ulusal kurtuluş savaşlarından ötürü askerileşmiş yöneticilerin mutlak erk isteğinin kurbanı olsa da– toplu eylemin amaçları arasına girebilir.
Bir yandan hem piyonları hem de oyuncuları olduğumuz büyük dünya ekonomisi oyununa katılıyoruz; öte yandan kişiliğimizi kuruyoruz, ama artık toplumsal rollerimize göre değil, cinsellik ve düşlerden, anılar ve bize dek ulaşmış kurallardan, inanç ve iç daralmasından oluşan bireyselliğimize göre.
Gelişmekte olan, yani iç gelişmeden uzak olan ülkelerde bunalım genelde daha da ciddi boyutlardadır, çünkü az gelişmişlik durumunun kendisi söz konusu bunalımı güçlendirir. Başka bir deyişle, demokrasiyi bir yana bırakıp da otoriter bir pilotun önderliğinde fırtınadan kurtulmaya çabalayan halkları çok daha büyük tehlikeler bekler.
Reklam