Albenika ağacın üstünden Osman’a bakıyordu. Kırk örgülü saçından kırklarca ışık aksediyordu. Bileklerine, boğazına, göğüslerine rengârenk takılar takmıştı. Sadağından bir ok çıkardı, altın yayını gerdi. Çekti. Bıraktı. Güneş elası gözlerinden gelmişti bu ok. Osman vurulmuştu...
Albenika.
Hani orman gibi afakı deşen mızraklar.
Hani atlar gibi sahrayı eşen kısraklar.
Hani ayparçası kızlar ki koşar oynardı.
Hani dağ parcası milyonla bahadır vardı.
- mehmet akif ersoy