Şiir el sallıyordu hafiften
Ölgün Sezar gibi
Dönmez sanırdım gittiği yerden
Bir gün Lorca’ya çalan yüzüyle.
Senin şiirindi niceden
Çiçeği gizli açan akasya
Lâv gibi tomurcuğu geceden
Patladı çıktı işte, sabaha.
Sıcacık düşlerindi yıllarca
Dişlerinde sancı gibi beklettin
Şiirinle,insan dolu sevdanla
“Hasretinden prangalar eskittin.”
Akşam erken iner mahpusâneye.
Ejderha olsan kâr etmez.
Ne kavgada ustalığın,
Ne de çatal yürek civan oluşun.
Kâr etmez, inceden içine dolan,
Alıp götüren hasrete.