Alekto
@alektaws
Annemi seviyordum elbette fakat ebedî yakınlığı kimi zaman tuhaf bir şekilde tedirgin olmama sebep oluyordu.
Görkemli Izdırap, benim kitabımdı; tıpkı bedenimin benim bedenim, düşüncelerimin kendi düşüncelerim olması gibi.
Kimi zaman bir kitap okursunuz ve o kitap içinizi tuhaf bir tür coşkunlukla doldurur ve paramparça olmuş dünyanın, hayatta olan tüm insanlar o kitabı okumadan tekrar bir araya gelmeyeceğini hissedersiniz. Kimi zaman da insanlara söyleyemediğiniz Görkemli Izdırap gibi kitaplar vardır, öyle özel ve nadir ve sizin olan kitaplardır ki sevginizi ilan etmek ihanetmiş gibi hissettirir.
Öyle bir zaman gelecek ki." dedim, "hepimiz ölmüş olacağız. Hepimiz. İnsanların var okduğunu veya türümüzün herhangi bir sey yaptığını hatırlayabilecek tek bir insan evladının bile kalmadığı bir zaman gelecek Sizi beni bırakın, Aristoteles veya Kleopatra'yı bile hatırlayan kimse kalmayacak. Yaptığımız, inşa ettiğimiz, yazdığımız, düşündüğümüz ve keşfettiğimiz her şey unutulacak ve tüm bunlar," elimle herkesi kapsayacak bir hareket yaptım, "boşa olacak. Belki o zaman yakınlardadır, belki de milyonlarca yıl uzakta ama güneşin çökmesinden sağ kurtulsak bile sonsuza kadar yaşamayacağız. Organizmalar bilinç kazanmadan önce de vakit vardı, sonra da olacak. Eğer unutulmanın kaçınılmazliği seni endişelendiriyorsa bunu görmezden gelmeye çalışmanı öneririm. İnan bana diğer herkes böyle yapıyor."