Alex Schulman diğer kitaplarını bu kitabı yazmak için kaleme almış olabilir. Tüm kitaplarını çok sevdim diğer kitaplarından eksik ne varsa bu kitapta yok. O yüzden böyle söyledim. Müthiş bir kurgu akıp giden güzel bir hikaye. Finalindeki kayıp üç saati bir kenara bırakın. Siz kendi çocukluğunuzla telefonda konuşabilseydiniz ona ne söylerdiniz?
Bir ev düşünün.
Duvarları aynı kalsın, pencereleri aynı kalsın ama içinden geçen insanlar değişsin. Çocuklar büyüsün, savaşlar yaşansın, teknolojiler icat edilsin, aşklar başlasın ve bütün bunlara sessizce tanıklık eden bir canlı olsun.
Alex Howard’ın Hayalet Kedi romanı tam olarak bu evrende şekilleniyor. 1902 yılında ölen Grimalkin isimli bir kedinin hikâyesiyle başlayan roman, sıradan bir anlatım olmaktan çok uzak. Grimalkin, hayalet bir kedi olarak aynı binada yaşamaya ve yaklaşık 120 yıl boyunca farklı insanların hayatlarına tanıklık etmeye başlıyor. Bir insan ömrüne sığmayacak kadar uzun bir zaman dilimi, bir kedinin meraklı gözlerinden aktarılıyor.
Kitabın en etkileyici yanı büyük olayları değil, küçük anları anlatması. Tarih kitaplarında yer almayan sevinçler, yalnızlıklar, kayıplar ve umutlar sayfalar boyunca sessizce akıyor. Çünkü yazarın asıl derdi savaşları ya da teknolojik gelişmeleri anlatmak değil; bütün değişimlerin ortasında insan olmanın ne anlama geldiğini sorgulamak.
Grimalkin’in gözünden baktığımızda fark ediyoruz ki insanlar gelip geçiyor, evler el değiştiriyor, şehirler dönüşüyor. Ama sevgi, özlem ve aidiyet duygusu her dönemde aynı kalıyor.
Zamana, hatıralara ve hayatın geçiciliğine dair düşünmeyi seven okurlar için yazılmış bir roman diyebilirim. Son sayfayı kapattığımda tarihe not düşülmüş olaylar ya da buluşları düşünürken değil, arkasında bıraktığı duygulara odaklanmış halde buldum kendimi. Bu tarz okuma deneyimlerini sevenlere tavsiyem olsun.
“Bir kedinin gözünden geçen bir asır, bazen onlarca insanın kelimelerinden daha fazlasını anlatabilir.” 
Hayalet Kedi
Hayalet Kedi
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yazarın diğer kitabında olduğu gibi çarpıcı biten bir İsveç romanı. Gördüğüm yorumlardaki çarpıcı hayat ve aile hikayesi fikrine ben çok katılamadım. Beni derinden etkileyemedi. Fakat finali oldukça güzeldi.
Ah vidar, çocuk kalbin nasıl acımış nasıl görünmeyen olmuşsun okurken bu kadar üzülmüşken seninle o anı yaşarken annenin hiçbirşey olmamış gibi kendini fark etmiyor oluşu.
Tek bir cümle ile 40 sene önceye çocukluğuna gidip travmanın canlanması o günü tekrar hatırlayarak tekrar yaşamış olmana mı üzülsem o günün sende bıraktığı etkilere şahit olmaya mı! Yazarın dili, olayın akışı 17 Haziran'da ne olduğunu bu kadar etkileyecek ne olmuş olabileceğini merak ederek okudum merakıma da değen bir kitaptı. Birçok kişinin çocukluğundan izler taşıyan içeriye sahip yer yer bunu bende yaşadım diyeceğiniz güzel bi kitaptı.
Alex schulmanın Türk okurları için yazdığı mektubunda da dediği gibi "Elinizde olsa çocuk halinize neler söylerdiniz? İşte bu kitap bu sorunun bir sonucu. Şunu net bi şekilde söyleyebilirim:Eğer o küçük çocuğun yanına gidip 'Gelecekte çocukluğun hakkında bir kitap yazacaksın ve Türkiye'deki okurlar bu hikâyede kendinden bir şeyler bulacak' deseydim buna asla inanmazdı.
Kitap hakkındaki düşüncelerim biraz karışık. Hem sevdim gibi hem de sevmedim gibi. Ama 5 puan verilecek bir kitap da değildi, daha fazlasını hak ediyordu. Sanırım okuyup sizin karar vermenizi tavsiye ediyorum.
Benim çocukluğum cehennemim…
“17 Haziran’ı bitirdiğimde geriye bir gizemden çok bir duygu kaldı. Çocukluğun bazı günleri vardır; üzerinden yıllar geçse de insanın içinde yaşamaya devam eder. Vidar’ın geçmişe yaptığı yolculuk bana bir kez daha şunu düşündürdü: Çocukluk sadece geride kalan bir dönem değil, yetişkinliğimizin sessizce taşıdığı bir yüktür. Alex Schulman, belleğin labirentlerinde dolaşırken aile sırlarını, baba özlemini, korkuyu ve hatırlamanın acısını incelikle anlatıyor. Bazı günler takvimden silinir ama insanın içinden hiç çıkmaz. 17 Haziran da onlardan biri.”