Bir ruh,ancak bir benzerini bulduğu zaman bize,bizim aklımıza,hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden,meydana çıkıyordu...Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya,-ruhumuzla yaşamaya-başlıyorduk.O zaman bütün tereddütler hicaplar bir tarafa bırakılıyor,ruhlar birbirleriyle kucaklaşmak için,her şeyi çiğneyerek,birbirine koşuyordu.
Her günüm,her saatim,uyuduğum zamanlar bile dopdoluydu.Bana sadece yorgunluk veren uzuvlarımın değil,ruhumunda yaşamaya başladığını,içimde,haberim olmadan bekleyen üstü örtülü derin tarafların da birdenbire meydana çıkarak bana fevkalade cazip,kıymetli manzaralar arz ettiklerini görüyordum.