"Benim hakkımda ne düşündüğüne karışamam. Biliyorum ki biz seninle farklıyız. Sen kendine göre, ben kendime göre biriciğiz. Doğam, zamanım, hayalim, anım başka benim. Senin bilmediklerini biliyorum içimde. Senin bildiklerinden bilmiyorum belki."
"Ben bir şey yaptım, içime bir sıkıntı yerleştirdim. Bir acıyı paylaşmadım. Bir anıyı yaşamadım. Bir sevgiyi söylemedim. Bir türlü kendim gibi olamadım belki. İçime gökten inmedi o sıkıntı. Bir 'keşke'nin yarasıydı, bir 'ah'ın sancısıydı. Bir hayalin yaşanmamış kavgasıydı içime attığım...
''İçimde bir sıkıntım var benim.' Bana ait. Anlarsam geçer, dinlersem konuşur, kaçmazsam öğretir. Yaşarsam geçer... Farkedip kilidini açarsam, söz olup uçarsam, gözyaşı olup akarsam, hareketlenip uyanırsam, tamamlanıp doyarsam geçer sıkıntım."
"Duy beni, kaçırma gözlerini Kader Teyze. Şiddetin uğultusu sağduyulu iç sesi duyurmuyor. Bu nesil daha öfkeli bir dünyaya doğuyor. Çocuklar, sahnesi başlamadan ölüyor. Senaryolarda diyaloglar azalıyor, önyargılar çoğalıyor. Kendinden olmayanı figüran ilan ediyor birileri. Kırılgan umutlara orantısız güç kullanılıyor. İşin kötüsü, kötülüğün kimden geldiğini de bilemiyoruz artık."