Ali Taner
@ali215218
6 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Omuzlarımızın ve düşüncelerimizin üzerinde ağır yüklerle bir hapishanede doğmuşuz;kesip atma imkanı bizi bir sonraki güne teşvik etmese tek bir günün bile sonunu getiremezdik...
Reklam
Eğer etrafımızda sürünen sonsuz sayıdaki can çekişmeyi,birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik,acı çeken varlık sayısında kalp gerekirdi bize.
Kendimizinki hariç her acı,bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür;böyle olmasa duygularımızın değişkenliği içinde tek
sabit şey matem olurdu.
Bazen bir şey içinde kendimizi unutmayı başarırız;ama dünya içinde kendimizi nasıl unutabiliriz?