Reklam
Karşılaştığımız en büyük felaket, kişisel düşüncelerin yerle bir edilmesiydi. Kişisel düşünceler artık hiçbir anlam taşımıyordu. İnsanlar kitlelerin düşünceleri doğrultusunda davranmaya başlamışlardı. Tek tek değil de gruplar halinde hareket ediyorlardı. Ahlak kurallarına uygun davranmayı yersiz buluyorlardı. Herkes birbirine öykünüyordu. Bu durum bulaşıcı bir hastalık gibi her tarafa yayılmıştı. Geçmişten gelen, güzel ve değerli olan ne varsa bozuluyordu.
Geçen bu kadar süre içinde bir şeyler yapılabilirdi. Ancak devrimi yapanlar bir şey yapamadı. Çünkü ne yapacaklarını bilmiyorlar. Onun için de bu karışıklıkların devam etmesi onların işine geliyor. Sürekli hazırlık yapıyorlar. Neyin hazırlığı bu? Daha iyi bir yaşamın. Ama insanlar yaşama hazırlanmak için doğmazlar. Yaşamak için doğarlar. Yaşamın kendisi kadar önemli bir şey olamaz. Ama onlar bunları bilecek kadar bilgili, güçlü değiller.
Hele şu yaşamın değiştirileceği sözüyse çıldırtıyor beni. Bu tür sözler işitince perişan oluyorum. Yaşamı değiştirmek! Ne kadar da iddialı bir söz. Oysa yaşamı zerre kadar anlamamış olan bir insan ancak böyle bir laf edebilir. Bunlar yaşamın nasıl sürdüğünü, kalbinin nasıl çarptığını hissedemeyenlerdir. Onlar yaşamı kendileri tarafından istedikleri şekilde işlenebilecek bir ham madde olarak görüyorlar. Düşünemiyorlar ki yaşam hiçbir zaman bir ham madde olmamıştır ve olamaz. Bana göre yaşam bizim dışımızda kendini sürekli yenileyen, değiştiren ve bunun için de bize hiç gereksinimi olmayan bir şeydir.
Reklam