..Kendime gerçekten acıyabilseydim, gerçekten ümitsiz olsaydım.(Olumlu durumları aklıma getirmeye cesaretim yoktu.)Sonra yavaş yavaş , adım adım doğrulurdum..
Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya hiç sevmemişsem bugüne kadar? Bir kitaba yeniden başlamak gibi, sevmeye yeniden başlamak pek kolay sayılmazdı herhalde.
..Avcuma aldığım nohutlara bakarak hayatımı, ne işe yaradığımı bilmediğim zavallı yaşantımı düşündüm. Nohut ve makarna gibi, bir araya getirilemeyen parçalardan oluşan günlerime acıdım.