Kerem
@alikerem
“Nasıl unuturum ki gülüşü gül olanı
Sevgilimdi, ya da ben öyle sanırdım
O gitti, elimde bir çiçek dağınıklığı
Bütün yolların ucunda kalakaldım.”
İçimde ona karşı tarifi imkansız bir şefkat vardı…
Ah Maria, niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgârlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?
Şuan yanımda olmanı çok isterdim. Ama değilsin. Sen oradasın; ve orası ne kadar şanslı olduğunu bilmiyor. 
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet Ran