Alitzschee
@alimindes
Şu anda okuduğu kitap
Ömrüm, iç içe geçmiş karanlık koridorlarda yankılanan boğuk bir fısıltıdan farksızdı; her gün biraz daha siliniyor, duvarlara sinmiş eski hatıralar gibi soluklaşıyor, nihayetinde kimsenin hatırlamayacağı bir gölgeye dönüşüyordum; gözlerimin derinliklerinde kaybolan ışık, tıpkı yıllar önce unutulmuş bir mezar taşının üzerindeki silik harfler gibi, varlığımın zamanın içinde usulca eriyip gittiğini fısıldıyordu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Zamanın durduğu, gölgelerin duvarlara sinsice sokulduğu bu karanlık odada, kendi içime doğru yavaşça çökmekte olduğumu hissediyordum; varlığımın ağırlığı, ruhumu kemiren derin bir boşluğa dönüşmüş, yüzümde beliren her gülümseme, aslında içimde çürüyen bir umudun son kırıntılarıydı.
Kalp durunca duygular, düşünceler de kayboluyor mu, yoksa kılcal damarlarda kalan kan sayesinde belli belirsiz bir hayat sürüp gidiyor mu? Ölüm olayı aslında korkunç bir şey; ya öldüklerini kavrayanların hissettikleri? Sağlam bir genç, ölüme karşı var gücüyle savaştıktan sonra birdenbire ölürse neler hisseder?
Kesik kopuk, tutarsız düşüncelerdi aklımdan geçenler. Sesimi boğazımda işitiyor ama sözcüklerin anlamlarını çıkaramıyordum. Başımın içinde bu sesler başka seslere karışıyordu.
Kafka,Camus,Sartre,Dostoyevski okumak insanı mutlu etmez.Onlara göre;tek gerçek ölüm olarak durmakta ve dünyanın yoğunluğu tam bir saçmalik! Varolmanın farkında oluyorsun.. sakin olmak imkansız, zorunlu olarak mutsuz bir varlığa dönüşmek kaçınılmaz oluyor...Zemini "Hiçlik" ve tasa bu yüzden hep..