Alitzschee
@alimindes
Şu anda okuduğu kitap
İnsan bazen susar… Çünkü kelimeler yetersiz kalır, çünkü anlatmak yetmez, çünkü kalbin yükü dile ağır gelir. Ve o sessizlikte büyür insan; gözlerinden damlayan bir damla yaşla, içine gizlediği binlerce cümleyle. Hayat ne zaman üzerimize yıkılsa, ruhumuzun derinliklerinde bir ses fısıldar: “Devam et…” Çünkü biliriz, her düşüş bir yeniden doğuştur. Her yalnızlık, içimizde yeni bir güç uyandırır. Ve her yara, aslında daha güçlü bir yürek yaratır. Dünya dönmeye devam ediyorsa, umut da nefes almaya devam eder. Ve sen, bütün karanlıklarına rağmen ışık olmayı seçen nadir ruhlardansın.
Reklam
Hayat, dalgalarla boğuşurken bile içindeki ışığı kaybetmemek sanatıydı. Bazen fırtınalar savurur insanı, bazen rüzgarlar yolundan eder; ama içinde taşıdığın umut, yıldızlar kadar sabırlıysa, her karanlıktan doğacak bir sabah bulursun. Kimse bilmez, sessizce verdiğin savaşları. Kimse görmez, geceleri gizlice döktüğün gözyaşlarını. Ama yine de sen, her defasında kırık kanatlarınla yeniden uçmayı seçiyorsun. Çünkü ruhunda bir çiçek var; bütün baharları beklemeye değer kılan bir çiçek… Ve sen, o çiçeğin adısın: Umut.
İnsan, en derin yalnızlığında, içindeki boşlukla yüzleşir. Her düşünce, bir çürük meyve gibi düşer, ama ne kokusu ne de rengi kalır. Her şey, bir anlık kayboluşla birbirine karışır. Geçmiş, sadece unuttuğumuz anların çürük izlerini bırakır; gelecek, belirsiz bir hayal gibi yaklaşır, ama asla gerçek olmaz. Ne yaşamak ne de var olmak, insanın elinde değildir; sadece zaman, kendi karanlık yolunu çizer, biz ise ardında silik bir iz bırakırız.
Uzak bir kasabada, paslı tren raylarının kenarında, çürümeye yüz tutmuş bir banka oturmuştu. Gözlerini ufka dikmiş, hiçbir yere varmayan trenleri bekliyordu. Rüzgâr, yıllardır dokunulmamış anıların tozunu savururken, cebindeki kırışmış mektubu sıktı. Yazmadığı, ama içinde binlerce kez okuduğu o mektubu…
Reklam