Alitzschee
@alimindes
Şu anda okuduğu kitap
Artık hiçbir şey umurumda değil. Kim gider, kim kalır, kim sever, kim unutur… Hiçbiri bir anlam taşımıyor. Ne geçmişin ağırlığı var sırtımda, ne geleceğin hayali gözümde. Sadece şimdi var, o da boş. İnsan en çok, bir şey hissetmediğinde yoruluyor. Çünkü savaşacak bir şey kalmadığında, savaşmak bile lüks oluyor. Sadece duruyorsun. Sadece bakıyorsun. Ve için için biliyorsun: Bazı yollar yürünmek için değil, sessizce kaybolmak için var.
Reklam
Hiçbir şey beklemiyorum artık. Ne güzel bir söz, ne yarım kalan bir dokunuş, ne de telafi edilecek bir geçmiş… İnsan, bir noktadan sonra kayıplarına isim koymayı bırakıyor. Ne eksildiğini, ne yitirdiğini bile umursamıyor. Sadece sürükleniyor; ne ileri, ne geri… Sadece sürükleniyor. Zamanla acılar bile küflüyor insanın içinde. Sevinçler yabancılaşıyor. Beklentisizlik, en büyük özgürlüğün oluyor; aynı zamanda en ağır zincirin. Ve sonunda bir şey fark ediyorsun: Bir şey hissetmemek, kaybetmekten daha sessiz bir ölümdür.
Bir süre sonra hissetmemeyi öğrenir insan. Ne sevinç dokunur yüreğine, ne keder. Sadece sürüklenirsin; boş sokaklar gibi, terk edilmiş bir şehir gibi… İçinde yankılanan tek şey sessizliktir. Ne umut beklersin, ne de kurtuluş. Zamanla yok olmayı istersin, adını bile anmadan. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece derine gömülür. Ve en acı olanı, artık iyileşmeyi bile istememendir. Çünkü bilirsin, bazı eksiklikler tamamlanmaz, bazı boşluklar sonsuza kadar kalır. Ve insan, sessizce eksile eksile, bir gün kendinden geriye hiçbir şey bırakmadan kaybolur.
Bir noktadan sonra insan vazgeçmeyi öğrenir. Mücadele etmeyi değil, umut etmeyi değil; sadece vazgeçmeyi… Çünkü her çırpınış, biraz daha batırır insanı. Bir zamanlar uğruna her şeyini verdiğin hayaller, şimdi küllerin arasında is kokusu gibi kalır. Kimse bilmez içindeki sessiz çöküşü. Kimse fark etmez, bakarken nasıl yavaş yavaş silindiğini. Ve bir gün aynaya baktığında, kendinden geriye sadece yorgun bir bakış, boş bir beden, susturulmuş bir ruh kaldığını görürsün. Hayat devam eder… ama sen çoktan durmuşsundur
Bazı günler vardır, sabah olmak bilmez. Gözlerini açarsın ama içindeki karanlık, dışardaki ışıktan daha ağırdır. Her adım, ruhundan bir şeyler koparır. Konuşmazsın, çünkü kelimelerin artık bir anlamı kalmamıştır. Gülmezsin, çünkü yüzünde taşıdığın her tebessüm, kırık bir maskedir artık. İnsan, en çok kendine yenilir bazen; umut ederken, severken, beklerken… En sonunda hiçbir şey hissetmemeyi öğrenir. Ne bir sevinç, ne bir keder… Sadece koca bir boşluk. İçinde yankılanan tek şey: “Bitti.”
Reklam