Ali Tataroğlu
@alimitataroglu
Bir bitki gibi, şikayetsiz, şuursuz, iradesiz, yaşayıp gidiyordum.
-bitse ne olur,
bitmese ne?-
İki lanet bir sayıdır, kendine yetmez, hep üçe koşar ve sonra sil baştan.
"Müzeyyen." dedim fısıldayarak, "Müzeyyen, ben ölüyorum ."
Dünyanın bütün Kızılderilileri yenilir, Spartaküs kaybeder, gün batarken sararır, kuşlar döner, Sadri Alışık denen hergele, her filminde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Nedenimi bilmez ağlardım. Ağladıkça Sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. Üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin mecburiyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kişinin özgürlüğü olarak bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine...