Tohumu verimli bir toprağa ekip beslerler. Gün ışığı,su ve gıda,hepsi verilir. Diller döküp "Bize katıl,bize katıl," diye haykırarak kabuğundan çıkması için onu kandırmaya çalışırlar. İlk filiz oluşmaya başlar ve ellerinde asit dolusu bir sulama kabıyla filizin tepesine dikilir...beklerler.
Ölüm yaşamın karşıtı olarak değil,parçası olarak vardır. Hayatımızı yaşayarak ölümü besliyoruz. Doğru olmasına karşın,bu, öğrenmemiz gereken gerçeklerden sadece biriydi. Hiçbir gerçek,bir sevdiğimizi kaybettiğimiz zaman duyduğumuz kederi gideremez. Hiçbir gerçek,hiçbir samimiyet,hiçbir güç, hiçbir nezaket bu acıyı geçiremiyor. Tek yapabileceğimiz şey üzüntüyü sonuna kadar yaşamak ve sonunda bundan bir şey öğrenmek, ama her ne öğrenirsek öğrenelim, bir sonraki beklenmedik üzüntüde bir yardımı olmuyor.