Nəyə görə dua edəndə, ağlayanda, öpüşəndə, xəyal quranda gözümüzü yumuruq? Çünki həyatda ən gözəl şeylər gözlə görünmür, onları yalnız qəlbən hiss etmək olur.
Təbiətə baxın: bir toxum inkişaf edib zorba bir ağaca çevrilir, buludlar toplanıb leysan yağdırır. Böyük nəticələrin görünməsi üçün çoxlu xırda proseslər getməlidir, nələrsə toplanmalıdır. Tufanqabağı sakitlik olmalıdır! Toxumu əkib sulamasaq, o necə cücərər, necə çiçəkləyər? Siz dəyişmək, dəyişilmək qərarını bir anda verə, bundan ötrü daxili motivasiyanızı səfərbər edə bilərsiniz. Sizi prosesə başlamağa vadar edən motivasiya olur, amma o prosesi adətə çevirən hər gün təkrarlanan təcrübələrinizdir.
Valideynlərim mənim təhsilimi davam etdirib diplom almağımı istəyirdilər, lakin mən öz həyatımı başqalarının gözlədiyi, arzuladığı kimi yaşamaq istəmirdim. Mən həyatdan nə istədiyimi dəqiq bilmirdim, amma hər halda, o cür yaşamaq istəmirdim.
Çünkü hiç değilse, agnostik, Sokrates gibi “bilmediğinin” farkındadır ve bunu dürüstçe ilan etmektedir. Anthony Kenny’nin de dediği gibi:
“Bilgi iddiasının doğrulanmaya gereksinimi vardır. Bilgisizliği ise yalnızca itiraf etmek gerekir.”