Seyma Aliyev
@aliyevseyma
Okur ama yazamaz. Sevmeyi sever. Öğrenmenin kölesi, ilerlemenin müptezeli. Çok düşünen, fikir üreten, güçlü, komik biri..
Sosyolog
Lisans
İstanbul
115 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ağaçlanan kadınların hikayesi
Erkeksiz Kadınlar
Sahahrnush Parsipur İranlı yazar kitabı yazıp yayımlattıktan sonra hapse atılır. Devlet, yazarın bu kitapla toplumun ahlakını bozduğunu düşünerek kitabı yasaklar. El altından en çok satılan kitaplardan biriymiş öğrendiğime göre. Yazar hapisten çıktıktan sonra Amerika gitmiş.
Metdoht, Faize, Munis, Ferruhlika ve Zerrinkülah bu beş kadının hikayesini Tahran'in eteklerinde yemyeşil bahçeli bir evde birleşir.
İran denilince akla ilk gelen kadınların hayatlarının nasıl kısıtlandığıdır. Hal böyle olunca yazarımız öyküsünü masalsı ama insanın uykusunu getiren cinsten değil aksine uykusunu kaçıran bir dille yazmış.
Toplumun kadın üzerindeki baskısını, yargısını, ikinci sınıf insan muamelesini bu beş kadının acı hikayesi üzerinden anlatmış.
Mesela Munis iyi niyetli, yaşı biraz geçmiş, bekar bir kadın ona biçilen rol evde dur yemek-temizlik yap, sokağa çıkmadır. Bu kadın sokaktaki olayları izlemek için dama çıkar oradan düşüp ölür ama sonra dirilir, sonra abisi yine öldürür yine dirilir ve insanların aklından geçenleri okumayı bilir. Ölüp ölüp dirildigimiz durumlar olur ya güzel bir benzetme olmuş. Akıllardan geçeni biliriz ama elimizden bi şey gelmez.
Mesela Metdoht, bu kadın ağaç oluyor niye tam bilemiyorum. Bir yere ait hissetmek için mi, özgürce büyümek için mi orayı pek anlayamadım. Ve diğer kadınların hikayesi de ilginçti. Fakat anlatım bana bazen karışık geldi oralarda tam olarak ne anlatamaya çalıştığını anlamak için uğraştım.
İnce bir kitap hızlıca okunuyor fakat hızlıca sindirilemiyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yapmak ya da tercih etmemek işte bütün mesele bu
Katip Bartleby
Wall Streette bir hukuk bürosunda katip olarak işe başlayan Bartleby'in "yapmamayı tercih ediyorum" diyerek gösterdiği pasif direnişi okuyoruz. Kitabın bütün konusu bu 50 sayfa zaten ama neden bu kadar etkileyici biraz anlatmaya çalışayım.
Şimdi bir düşünsenize nerde çalışıyor olursanız olun biz "ben bunu yapamam ya da yapmak istemiyorum" diyebilir misiniz? Ya da aile içerisinde bu kadar rahat sınır koyabilir misiniz? Yok o üzülmesin, aman şimdi alınır, bi de onun gönlünü almakla uğraşmayayim, aman işte sorun çıkmasın mimlenmeyeyim gibi daha uzatabiliriz durumları. Ya da hayır deme gücü var da sonuçlarına katlanma isteği mi yok bilemiyorum.
Katip Bartleby o kadar pasif direniyor ki tek yaptığı şey sakince yapmamayı tercih ederim diyerek gerçekten yapmaması. Kitapta çok güzel bir yer var durumu anlatan aynen alıntılıyorum. " Heyecanlı bir insanı pasif bir direniş kadar çıldırtan bir şey yoktur." Okurken insan sinir oluyor kardeşim niye çalışmıyorsun diye sonra tıpkı avukat gibi "acaba neden böyle bir şey yapıyor?" diye düşünmeye başladım.
Aslında kitapta ilginç olan avukatın tutumuydu. İşten kovamıyor onu başta, içinde bir muhasebe başlıyor. İçten içe onun bu direnişine hayran kalıyor. Ama etrafındakiler artık o kadar çok laf ediyorlar ki baskıya dayanamıyor ve katiple yolları ayrılıyor. Yeterli olmuyor içten hayranlık sağlam bir duruş da çok önemli iyi biri olmak için.
Katip Bartleby zayıf bedenin altında çok güçlü bir irade ortaya koyarken, avukat iyi giyiminin ve prestijinin altında ezildi. Bugün yanlışa yanlış diyemediğimiz için yarın kimbillir neler yaşayacağız...
Kapısız Anahtar
Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen başarılı bir iş çıkarmış kendisini tebrik ediyorum ve başarılarının devamını diliyorum.
Öykü bir hastane odasında McLean'in hikayesini yazmak isteyen yazarın satırlarını okuyarak başlıyoruz. Yürüme engelli McLean zor bir karakter olmasına rağmen yazarın dikkatini çekmiş ve onun bu zor kişiliğine rağmen hikayesini yazmak için ona katlanmaya karar vermiştir fakat işler istediği gibi gitmez çünkü Bayan Cruoch tüm güzelliği ile yazarın aklını başından almayı başarır. Bayan Cruoch'un ise farklı bir planı vardır bunun için yazarımızın küçük bir kaçamağına ihtiyacı vardır.
Yazar, Bayan Cruocha olan ilgisinden dolayı onun isteğini yerine getirmeye çalışırken hiç beklendiği bir şeyle karşılaşır. Ters köşe bir sonla biten bu eserin okuması keyifliydi. Yer yer benzetmelere, imalara ağırlık verilmesi okuyucuyu akıştan koparsa da genelde akıcı bir üslup kullanılmış. 3 yerde editöryal hata tespit edilmiştir.
Tavsiye ederim okuyunuz efenim
Ne senden öncesi ne senden sonrası var artık
Kime ait olduğumuzu bilmek nasıl bir duygu? Bunu tanımlamak çok zor çünkü ait olmamayı hiç tecrübe etmedik.
Geri verilen kızı okuyunca bunun nasıl bir şey olduğunu ya da olabileceğini düşünüyoruz? Öz annesi bildiği kadın onu ailesine geri verince hem aileler arasındaki ekonomik ve kültürel şoku yaşıyor hem de bunun bir rüya olabileceğini düşünüyor geri verilen kız.
Öz annesi ilgisiz, sevgisiz üvey annesi ilgili ve sevgi doluyken terk ediyor. Öyle bir çıkmaz durumda ki bir yere ait olamadığı için yaşam denilen şeyin anlamı kayboluyor. Onu hayatta tutan tek şey koşulsuz seven, direnişçi küçük kız kardeşi.
Sahi aidiyet duygusu Maslow'un ihtiyaçlar piramidinde kaçıncı basamaktaydı? Bence ne kadar ihtiyaç hissediyorsak aidiyet duygusuna o basamakta yer alıyor.
Son dakika ihtiyaç piramidi özelleştirildi!
Bakara suresi sohbetleri
Ramazan boyunca pek çok müslüman hatimler yaptı, bağışladı Allah kabul etsin. Eskiden ben de yapardım fakat artık daha fazlasına ihtiyaç duyuyorum.
Arapçası mükemmel olan Kur'an dinleyenlerin kalbine ve ruhuna şifa olduğuna inanıyorum ancak benim aradığım daha farklı bir şey. Çünkü Kur'an insanı derin düşünmeye davet eder kitabın sloganı bu.
1den 29a kadar Bakara Suresi'nin ayetlerini inceler yazar. Arapçadaki kelimelerin anlamları üzerinde durur ve âyette kullanılan yere göre kıyaslama yaparak inceleme yapar. Bu 29 âyette inanlar, inkar edenler ve daha çok münafıklar üzerinedir.
Çok ilginç nüanslar var,bunlar meal okunarak fark edilemeyecek şeyler ya da ben farkedemedim. Genel itibariyle güzeldi ama yine de kitap bittiğinde içimde bir huzursuzluk vardı. Sanki hâlâ aradığım şeyi bulamamıştım. Önemli olan aradığımı bulmak mı yoksa onu aramakla yolda olmak mı?
