“Hayat bana ne yaşatırsa yaşatsın, karşıma ne kadar kötülük çıkartırsa çıkartsın, canımı acıtırsa acıtsın, bu üç şeyden vazgeçmeyeceğim: kendim olmaktan, iyi olmaktan ve nefes aldığım her saniye için mutlu olmaya çalışmaktan.”
Uzun zamandır okuduğum en samimi romandı. Sıcacıktı, youngju ile kitabevine girdim, minjun ile kahve tadımı yaptım. Karakterlerin duygularını yüreğimde hissettim ve en nihayetinde onların vardığı noktanın başkaları için yüksek ya da alçak, güzel ya da yetersiz görünmesinin bi ehemmiyeti olmadığını önemli olanın onların kendi başlarına hareket etmeleri ve şuan durdukları noktadan hoşnut oldukları gerçeğini anladım.
Affetmek, her zaman kendimizde göreceğimiz bir şeydir. Biz affetmediğimizde ilerlememeye karar vermiş oluruz. Kendi kendimizi durdurur ve diğerlerine hayatımız üzerinde güç vermiş oluruz.