Belki yüreğimdeki dünya telaşı fazlaydı, belki de kalabalıkların ağırlığı.. Tüm bu kargaşanın içinde şüphesiz tek bildiğim “mutluluğu için kendimi bile feda edebilmekti.”
Zaman bazen kopar bir diğer diyişle durur. Sen zamanın koptuğunu ise ancak çok sonra fark edersin. Herkesin ilerlediğini, geçmişi unuttuğunu görürsün ama sen hala aynı andasındır. İşte o zaman anlarsın, saatim işlemiş ben durmuşum dersin. Fakat saatin de orda durmuşsa…