Aleyna Köksal
@aluss
Metin Yazarı
DEU | Yüksek Lisans
İzmir
İzmir, 2 Temmuz 1998
52 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Önsöz:Alıntı
“Mayıs 2025 te Uluslararası Booker Ödülü'nü kazanmak, hayatımda bir dönüm noktası oldu. Yalnızca bir yazar olarak değil; hikâyelerini hem karanlıkta hem de şafakta, küçük birer lamba gibi ellerinde taşıyan bir kadın olarak da. O andan itibaren yolculuğum epey coşkulu ve aynı zamanda mahcup ediciydi. Dünya, kelimelerime kapılarını açtı; ben de karşılığında, hiç adım atmadığım ama kendimi hep bağlı hissettiğim diyarlardaki, dillerdeki ve ülkelerdeki okurlara kalbimi açtım.
Kalp Lambası bu onura layık görüldüğünde, jüri başkanı Max Porter bugün bile zihnimde yankılanan bir tespitte bulunmuştu. Bu öykü seçkisindeki hikâyelerin belli bir evrensellik taşıdığını; çünkü ataerkilliğin tek bir bölgeye, tek bir dine, tek bir siyasi iklime veya tek bir döneme hapsolmadığını söylemişti. Ataerkillik, sessizce yol alır ve dünyadaki tüm toplumlara derinlemesine kök salar. Sadece kamusal alanda değil, evlerin içinde; o besleyici, samimi ve güvenli olması gereken mahrem alanlarda en can yakıcı hâliyle beliriverir.
Ataerkillikten çoğu zaman erkekler taratından dayatılan bir sistem olarak bahsedilir. Ancak her gün yaşadığımız hakikat bundan çok daha karmaşıktır. Bu yük, sıklıkla kadınlar tarafından omuzlanır, korunur ve aktarılır: Dünya zalim olduğu için kızları adına korkan anneler; erkek kardeşleri büyüyebilsin diye küçülmeyi öğrenen kız kardeşler; hayallerini özenle katlayıp evin
kuytu köşelerine kaldıran eşler; sessizliği bir miras gibi devralan kız çocukları... Bu bir tercih değil; evlerimizin duygusal ve kültürel dokusunun yüzyıllar boyunca itaati ödüllendirip, "kendin olmayı" cezalandıracak şekilde örülmüş olmasının sonucudur. Kadınlar, hem sevginin taşıyıcısı hem de bazen kendilerini yaralayan kuralların taşıyıcısı hâline gelirler. Bu çelişki beni her zaman hem büyülemiş hem de
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İzler:Alıntı
"Sonrasında pek bir şey söylemedi. İlişkim başladığında incinmişti, öfkeliydi. O zamanlar çok gözyaşı dökmüştü demek istiyorum. Kendisini reddedilmiş ve kötü davranılmış hissettiğine eminim; böyle hissetmesi için birçok haklı nedeni vardı.
Küçük kızımız da annesinin bu ruh halini devraldı; şimdi ben dâhil bütün erkeklere karşı hissettiklerinin bir parçasını, yaşadığımız o olayda annesinin hisleri oluşturuyor. Kızım, ilişkilerinde belli bir yol izlemesi gerektiği, aksi takdirde terk edileceği gibi bir algıya sahip. Ama ben karımdan çok Tamara'yı incittiğim için pişmanlık duyuyorum sanırım. Nedense doğru düzgün davranmayı beceremedim. Küçük tozlu bir kasabada sıradan bir lise öğretmeninden başka bir şey olma fırsatını kaçırdım.”
Kadınlar ve taşıyabildikleri yükler:1000k
“Jeff, Celis’in elindeki meyve sepetini alırken ‘Bir kadın ağır şeyler taşımamalıdır,’ deyince kız yüzünde gerçek bir şaşkınlık ifadesiyle ‘Neden?’ diye sormuştu. Tabii ki Jeff bu çevik, iri yapılı genç ormancının yüzüne bakıp da, ‘Çünkü kadınlar daha güçsüzdür,’ diyememişti, zira bu kız güçsüz falan değildi. Bir yarış atına, sırf yük atına benzemiyor diye güçsüz denir mi? Kem küm ederek kadınların ağır işler için yaratılmadığını söyledi. Kız önce ötedeki arazide iri taşlardan yeni bir duvar diken kızlara baktı, sonra dönüp kadınların inşa ettiği evlere, üzerinde yürüdüğümüz o pürüzsüz yola, ardından da Jeff’in elinden aldığı küçük sepete baktı. ‘Anlamadım,’ dedi sonra tatlı tatlı. ‘Sizin ülkenizdeki kadınlar bu kadarcık bir şeyi bile taşıyamayacak kadar güçsüz mü?’ ‘Bu bir gelenek,’ dedi Jeff. ‘Bize göre annelik öyle ağır bir yüktür ki geri kalan her şeyi erkekler taşımalıdır.’ ‘Ne hoş bir düşünce!’ Dedi kız mavi gözleri ışıl ışıl parlayarak. “Gerçekleştirebiliyor musunuz peki?’ diye sordu Alima o keskin zekasını konuşturarak. ‘Bütün ülkelerdeki bütün erkekler her şeyi taşıyor mu? Yoksa sadece sizin ülkenizde mi böyle bu?”
Endişe, aslında karakterin kaybından kaynaklanır. Mutluluğumun veya umutsuzluğumun bağlı olduğu bir mesaj bekliyorsam sanki bir hiçliğin içine atılmış gibi oluyorum. Belirsizlik beni muallakta tuttuğu sürece duygularım ve davranışlarım sadece geçici olarak kılık değiştiriyor gibi. Ağacı saniye saniye büyüten zaman, bir saat içinde bürüneceğim gerçek kişiliği oluşturmaktan el çekiyor. Bu bilinmeyen ben, bir yabancı hayalet gibi benimle buluşmaya geliyor. Bu yüzden bir endişe hissediyorum. Kötü haber endişeye değil ama acıya sebep olur. Bu, tamamen baska bir şey..
Atatürk demiştir ki:1000Kitap
“Mustafa Kemal, Çankaya Köşkü’nde kapıda karşıladı. Dünya kadınlarına hitaben şu tarihi konuşmayı yaptı: ‘Lütfedip Türkiye'ye geldiğiniz için, uluslararası kongrenizi İstanbul'da düzenlemeyi kabul ettiğiniz için teşekkür ederim. Türk kadını hiçbir alanda erkeklerden geri kalmayacak. Türk kadını hiçbir alanda Avrupalı kadınlardan geri kalmayacak. Türk kadını daha büyük nesiller yetiştirmeye kabiliyetlidir. Kadınlarımız için asıl mücadele alanı, asıl zafer kazanılması gereken alan kılık kıyafette başarıdan çok, bilgiyle, kültürle, gerçek faziletle süslenip, donanmaktır. Türk kadını, dünya kadınlarıyla el ele vererek, dünya barışı için, dünya huzuru için çalışacak, buna emin olabilirsiniz."