Ne var ki bütün süreç acı vericiydi. Gerçekle yüzleşmem gerekiyordu ve gerçek acıydı. Bir zamanlar olduğum o küçük çocuğun acısını hissettim, o hiç sevilmemiş, asla kulak verilmemiş, dikkat edilmemiş, kendisini kullanmaları için izin veren ve bir gün her şeyin değişeceğini uman çocuğun acısını hissettim.
Beni en çok korkutan şey acının içeri girmesine izin vermekti. Daha doğrusu çıkmasına. Zaten içimdeydi. İçimde yaşıyordu. Beni küçük parçalara ayırmaması için onu derinlerde tutmalı, boğmalıydım.