0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Eski zamanlarda, henüz silahların icat olmadığı dönemde askerler ok atarak savaşıyorlardı ve ok orta parmak kullanarak atıldığ için düşman taraflar daima yakaladıkları canlı ya da yaralı askerlerin orta parmaklarını kesiyorlardı. Bunlardan kurtulan okçular ise hem birbirlerine orta parmağını gösterip hâlâ ok atabildiklerini ima eder hem de düşman askere orta parmaklarını gösterip hâlâ savaşabildiklerine dair meydan okurlardı. Ben de bunu yapıyorum."
"Kaplumbağaları neden severim biliyor musun, Baran?" Kalan son ayağı boyarken elimdeki gri boya bitmiş hızımı alamadığım için parmağım sert zeminle bir sürtüşmeye girmiş ve nihayetinde kanamıştı. Kutudaki diğer boyaya uzandım. "Evlerini sırtlarında taşıdıkları için, bu bana aslında her şeyin bizde bittiğini anımsatıyor. Varımızla yoğumuzla bir bütünüz." Önüme düşen saçları geriye attım. Boyadığım yere kan bulaşmıştı, gözlerimi kısarak doğruldum ve o bulanık görüntüyü izlemeye koyuldum.
"Hani hep bir yuva aradık ya kendimize, hani evimizi hiç yuva olarak görmedik, hani hep kaçmak istedik babalarımızdan... Hani birileri hep mezarlıklarda uyudu ya bu yüzden. Belki de hepimiz burada yanıldık ve kaplumbağalar haklıydı; yuvamız dört duvarı olan bir beton yığını ya da dizlerinde yatmak istediğimiz anne babalarımız değildi... Kendi zihnimizin içiydi daima ve biz de en çok bu yüzden kaçtık. Kafalarımızın içindeki düşünceler mahvetmedi mi bizi, herkesle savaşıp kendi kendimize yenilmedik mi?"
"Kitapların yası tutulur mu diye sormayın hiç bayım, bazen en çok kitapların yası tutulur. Hele bir de benim gibi gerçeklikten bu kadar uzak diyarlarda yaşayan insanlar, sıkı sıkıya tutundukları o kitap karakterlerine ve onlara bunu bahşeden yazarlara bazen ailesinden, dostlarından daha yakındır."