Çay bardağında kalan dudak payı kadar bile uzak kalamam gözlerine diyor.
Nasıl da hoşuma gitti Sunay Akın’ın sözü.
Onun da içinde büyütemediği bir çocuk vardır.
Severim Sunay Akın’ı.
Mütavazili ile, içindeki çocuğu bildiğimden keyifle okurum yazılarını.
Oyuncak müzesini açarak içindeki çocuğu dışarı çıkarmış aslında.
Fikirlerini sevdiğim kadar yazılarını da severim ama bu sözünü okumamıştım.
Ahhh be Sunay abi! sevdiğin hep mi yanındaydı ki, böyle güzel bir söz söyledin.
Bende onun gözlerine bakabilmek için saat, dakika sayıyorum.
Keşke bende dudak payı kadar uzak kalamasam keşke..
Özledim seni,
dudağımda tadın,
kalbimde bakışın var.
Birde şöyle demiş; Beni senin gibi bir de annem terk etmişti ki, göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur.
Ben anlatamam bunu dilim dönmez sana olan yokluğu ama Sunay abi güzel anlatmış,
İçime hiç bir zaman bir boşluk bırakma olur mu sevgilim.
Sende geriye göğsümde kocaman bir çukur hiç kalmasın olur mu?
Sen olmazsan o boşluk bana nefes aldırmaz..
Güzel gözlüm,
Kalbini kıranlardan maalesef ki uzaklaş diyemiyorum,
uzaklaşmazsın ki kan bağın var..
Ama seni kimsenin üzmesine izin vermesen?
Ben seni güçlü bir kadın olarak tanıdım ve öyle de biliyorum.
Sen istemezsen seni kimse üzemez,
sen müsaade etmezsen kimse senin gönlüne zarar veremez.
Bunu seni tanıdığım için söylüyorum.
Seni hiç kimsenin üzmesine izin vermesen olur mu?
Dikkat et kendine diyeceğim ama çok takma dedin dün bana,