Yolu geçtiklerinde aniden,şimdi,burada yolun öbür tarafında kızının elini bırakma vakti gelip çattı. Smita kızına,”Sevinmelisin,” demeyi çok isterdi. “Senin hayatın benimki gibi olmayacak. Sen sağlıklı olacaksın,benim gibi öksürmeyeceksin,benimkinden daha iyi ve daha uzun bir hayatın olacak. Saygı göreceksin.Üzerinde bu iğrenç,asla çıkmayan lanet koku olmayacak.Sen saygın bir insan olacaksın.Kimse,köpeğin önüne atar gibi,yiyecek artıklarını atmayacak sana. Bir daha asla başını ne de bakışlarını yere eğmek zorunda kalacaksın…” Smita kızına bütün bunları söyleyebilmek isterdi.Ancak nasıl söyleyeceğini bilmiyordu. Kızına umutlarından,aklındaki çılgın hayallerden,karnında uçuşan kelebeklerden nasıl bahsedeceğindeni bilmiyordu. O yüzden Lalita’ya doğru eğilip sadece”Hadi git…” demekle yetindi.