Çocuğunuzun okulda yeterince arkadaşı vardır, evde ihtiyacıysa daha fazla arkadaş değil, anne babadır. Anne babanın başlıca islevlerinden biri sevgi vermekse, digeri de çocuğu hayat koşullarına hazırlamaktır. Her istediğini ona sunmak ve her daim üzülmesini engellemek, onu hayat kosullarina hazırlamaz. Üzülse ve öfkelense bile her istedigini elde edemeyeceğini, beklemeyi veya çaba sarf etmeyi öğretmek, ebeveyn olarak vermeniz gereken eğitimin bir parçasıdır. Başkalarının isteklerine ve beklentilerine saygı duymak, istekler çakıştığında kavga etmeden orta yol aramak, yine bu eğitimin bir gereğidir.
Gerçek şudur ki ilkokul yıllarında çocuklar, canlı ya da cansız fark etmeksizin tanıdıkları kişilere daha fazla empati gösterir, tanımadıklarıyla daha az ilgilenirler. Tanıdıklarının üzüntüsünü, neşesini daha büyük ilgiyle takip eder, tanımadıklarıyla pek de ilgilenmezler. Her çocuğun farklı seyreden empati seviyesini tespit etmeniz mümkün değildir. Büyük bir ihtimalle, zorbalık yapan kişinin karşısındakine hissettiği yakınlık duygusu yetersizdir.
..çocuk, kendine konan sınırlar içinde kendini güvende hisseder. Sınırlar belirsiz, anne babanın sözüyse söz olmadığında çocuk duygusal düzenlemeler yapmakta güçlük çeker.
“Açıkçası ben şunu görüyorum: Akran zorbalığı dediğiniz şey, aile tarafından pompalanıyor! Belki bilerek belki de bilmeyerek zorbalık, evde tetikleniyor. Anne babalar, "Tuncay bak, Bade ne güzel, arkadaşlarıyla kaynaştı, öğretmenini de iyi dinliyor iyi notlar alıyor. Senin ne eksiğin var Badeden?" demeseler, çocukları birbirlerine düşman etmeseler, bu kadar hırslı olmasalar, böyle olur mu?”