Kaşan şehrincienim
Ama, benim şehrim değil Kaşan. Benim şehrim kayboldu.
Telaşla ve pür heyecan,
Gecenin öbür tarafına bir ev yaptım.
Ben bu evde,
kimsenin adım bilmediği nemli otlara yakınım. Bahçenin nefesini duyuyorum.
Ve karanlığın sesini bir yapraktan düştüğünde. Ağacın arkasında aydınlığın öksürük sesini.
Her taşın deliğinde suyun aksırığını.
Baharın çatısında kırlangıcın sesini.
Ve açıp kapanan yalnızlık penceresinin saf sesini. Ve müphem aşkın deri değiştirmesinin temiz sesini. Kanatta uçmak zevkinin toplanmasını,
Ruhun kendi kendini tutarken çatlamasını.