Amenna
@amennaa
72 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Günlerin azabı içinde ilerlememiz, bunların seyrini acılarımız dışında hiçbir şeyin durduramamasındandır; ötekilerin acıları bize, izah edilebilir ya da aşılması mümkün görünür: Yeteri kadar irade, cesaret ya da zihin açıklıkları olmadığı için acı çektiklerine inanırız. Kendimizinki hariç her acı, bize meşru ya da gülünçlük derecesinde anlaşılır görünür; böyle olmasa, duygularımızın değişkenliği içinde tek sabit şey matem olurdu. Fakat yalnızca kendimizin matemini tutarız. Eğer etrafımızda sürünen sonsuz sayıdaki can çekişmeyi, birer gizli ölüm olan bütün hayatları sevip anlayabilseydik, acı çeken varlık sayısında kalp gerekirdi bize. Ve geçmiş üzüntülerimizin tamamını mevcudunda bulunduran, mucizevî bir şekilde güncel bir hafızamız olsaydı, böyle bir yükün altında çökerdik.
Reklam
İnsan olgusu denen o felâket birimi’ni, herkes kendi üzerinde yaşar. Zamanın tek anlamı da bu birimleri çoğaltmaktır; çok az bir maddeden, bir adın gururundan ve iptali mümkün olmayan bir yalnızlıktan destek alan o dikey acıları sınırsız bir şekilde büyütmektir.
Tabiatta bütün varlıkların kendi yerleri varken, insan, metafizik olarak başıboş dolaşan, Hayat’ın içinde kaybolmuş, Yaratılış içinde tuhaf kaçan bir yaratık olmayı sürdürmektedir.
Kökten bir saplantıyla, ara vermeden, insanın var olduğu, ne ise o olduğu -ve başka türlü olamayacağı- düşünüldüğü zaman hakikî bir bozguna uğranılır.
Reklam