Ne kadar ilginçtir ki, bazı anılar insanı nerede olursa olsun, alır götürür her şeyin başladığı yere. Eve! Herkesin bir şekilde bir evi olmuştur. Ve her şey orada başlar. Herkesin, birbirini dinlediği ama duymadığı bir evi olmuştur elbet!
Topraktan nefret ediyorum.Üzerine basarak gidiyor milyarlarca insan işine, okuluna.
Hepimizin bastığı yerde bir ceset var.
Hepimizin altında bir ölü var.
İnsanlık gömdüğü yakınlarının üzerinde yürüyor.
İnsanlık ölümün üstünde duruyor.
Konu bilinmeyenler, anlaşılamayanlar.
Etrafımızda dönen görünmez dümenler.
Belki Tanrı. Belki de daha insani bir teşkilat.
Her şeyi düzenleyen. Kim bilir?
Hayata ve ölüme hâkim olanlar bilir...
Başarıyı iki elimi havaya kaldırıp yerimde zıplamayı çok uzun zaman önce bıraktım.
Tek başarım ölmek olacak. Çok güzel öleceğim. Mükemmel öleceğim. Bütün doğa kanunlarına uygun "conventionnel" bir ölümüm olacak. Bunu düşünerek yaşıyorum.