Amine
@aminee11
Kendime notlar..
Perde arkasındaki anlamları görmeye çalıştığımızda hikayemizin amacını da anlamaya başlarız. İşte burası, kendimizi hatırlamaya başladığımız noktadır. "Neden bunları yaşadım? Neden bu kişiler bana ebeveyn olarak seçildi? Neden onunla evlendim?" gibi sorular, yaşamımızın amacına dair sırları içinde barındırır. Perdeyi kaldırıp yaşadıklarımızı çözümledikçe fark ettiklerimiz bizi kendimizi bilmeye sevk eder. Anlarız ki yaşadığımız her şey bize bir hikmet taşımak için gerçekleşmiştir. İmtihanların her biri bir eksiğimizi tamamlamış, karşımıza çıkan her insan bir yanlışımızı düzeltmiş, başımıza gelen her acı bilmemiz gereken bir dersi öğretmiştir. Bu bakışa ulaştığımızda kaderimizi canı gönülden kabul eder ve bize verilen kısmete razı olmaya başlarız. Kalbimizde hissettiğimiz kabul ve rıza basamağı, ulaşmamız gereken esas basamağa yükselmemizi sağlar, dünyanın ve kendi hayatımızın ne anlama geldiğini kavradığımız basamağa...
Oysa başımıza gelenleri kabullenmediğimizde bize taşıdıkları hikmeti de reddetmiş oluruz. Bu reddediş, kaçınılmaz olarak bulmamız gereken anlamı ve kendimizi unutmamıza yol açar. "Keşke bunları yaşamasaydım. O kişiyle hiç karşılaşmasaydım. Böyle bir ailede doğmasaydım," gibi düşüncelere kapılmak, kişisel senaryomuzdan öğrenmemiz gereken hikmeti reddetmektir. Bu tavır, öfkeyle Yaratıcıya yönelip "Ben ne yaşayacağımı kendim belirlemek istiyordum," demek gibidir. Bazen başlangıçta küçük bir düşünce olarak ortaya çıkar ancak zamanla isyan haline dönüşerek kalbi tamamen sarabilir.
Neden?" sorusunu, "neden"i anlamak yerine reddetmek amacıyla sürekli tekrarladığımızda, yıllarımızı isyan hastalığının karanlık hücresinde tüketebiliriz. Ancak bu hücreden çıkmanın tek yolu, kabullenmek ve rıza göstermektir. Yaşadıklarımızı kabullenip onlara rıza gösterdiğimizde
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
..boşlukta bir ömür tüketmek ve anlamsız bir hayat yaşayıp vakitleri ziyan etmek hem bu dünyada ruhsal sıkıntılara sebep olur hem de öte dünyada derin pişmanlıklarla sonuçlanır.
Puan vermedi·254 syf.·
2026 1. kitabı
Hayatı değersizleştiren şeylerden bir tanesi de bizim ona bakış açımız. Biz hayatı her an mütemadiyen elimizde olacak, hiç elimizden kayıp gitmeyecek bir şey olarak algıladığımız zaman onu değersizleştirmiş oluyoruz. Halbuki sonlu olan her şey kıymetlidir.
