Meleklere inanmıyorum. Bir zamanlar inanırdım. Tanrı'yla bile konuşurdum. Bileklerimi keserken Tanrı'ya, ''beni yanına al. lütfen. kötülüklerin içinden çek, kurtar,'' demiştim. Tanrı beni yanına almayınca inancımı sorgulamaya başladım. Ne kadar inancım varsa artık.
Bu aşk mı? Birinin seni dövmesine ve sana iğrenç davranmasına izin vermek mi? Ah şu insanlar o kadar... Zayıflar ki. Hayatlarını değiştirecek güçleri yok. O hissi biliyorum. Tek yapabileceğin katlanmak. Bunun seni ne kadar yıprattığını kimse anlamıyor.