“kimse benim elimden bir şey almaya çalışmadı.”
“hiç mi?” inanamamıştım. böyle şeylerin olmadığı bir hayat gözüme imkansız görünüyordu.
bu yeni duygu farklıydı. yanaklarım acıyana kadar gülüyordum, kafa derim kafamdan sökülüp gidecekmiş gibi karıncalanıyor, dilim özgürlükten sersemlemiş halde benden kaçıyordu. akhilleus’a şunu, bunu, onu anlatıyordum. çok konuşmaktan korkmama gerek yoktu. ufak tefek olduğum için, çok yavaş davrandığım için endişelenmeme gerek yoktu. şu, bu ve o!
oysa her zaman yürekten gelen şeyleri söylemek bir tür deha değil midir?
“henüz beni tehdit etmeye zahmet etmemişti. bu yüzden ona karşı büyük bir nefret duydum. en azından tehdit edilmeyi hak ediyor olmalıydım.”
“hepimiz elimizden geldiğince katlanıyoruz,” dedim.
