Karmenimi ovsunlayır və daim dəhşətli dərəcədə qorxurdum ki, hansısa təbii fəlakət qəflətən mənə maneə olar, bütün varlığımın bir nöqtədə hiss etdiyi qızıl yükü birdən məndən uzaqlaşdırar. Və bu qorxu ilk vaxtlar məni olduqca tələsməyə məcbur edir, bu isə şüurlu həzzin ritminə uyğun gəlmirdi.
"Yorulmuşam, heç nə bilmirəm və istərdim ki, başımı sənin dizlərinə qoyum, saçlarımda sənin əllərini hiss edim və əbədi olaraq bu cür qalım."
Franz Kafka-Milenaya məktublar