çalıkuşu
@ankh6
önce hayata atıldım. fakat bunu nasıl yaptığımı bir türlü anlayamadım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İşte bu anlarda, ölümden sonra hayata inansaydım keşke diyorum; belki başka bir evrende, bacağımız yerine kuyruğumuzun olduğu küçük, kızıl bir gezegenin atmosferinde foklar gibi yüzüyoruz, hava trilyonlarca protein ve şeker molekülünden ibaret ve yaşamak için kişinin ağzını açıp havayı içine çekmesi yetiyor; belki orada ikiniz birliktesiniz, iklimleri geziyorsunuz. Belki daha da yakında; komşunun kapısında peyda olup elimi uzattığımda mırıldayan gri kedi o; belki diğer komşumun tasmasıyla dolaştırırken gördüğüm yavru köpeği o; belki birkaç ay önce meydanda neşeyle oynayıp annesini babasını peşinde koştururken gördüğüm küçük çocuk o; belki çoktan kurudu sandığım çalılarda ansızın açan çiçek o; o belki şu bulut, şu dalga, şu yağmur, şu sis.
"Birine anlatman lazım" derdi Ana, o da büyüdükçe bu sözü kelime anlamıyla yorumlamaya karar verdi: "Bir" kişiye.
Bir gün, bir şekilde, bunları tek bir kişiye anlatmanın bir yolunu bulacağını düşündü. Sonra güvendiği birini bulmuş, ona anlatmış, ardından o kişi ölmüştü ve şimdi hikayesini sil baştan anlatacak gücü bulamıyordu kendinde. Öte yandan herkes hayatını -tüm gerçekliğiyle hayatını- tek bir kişiye anlatmaz mıydı? Elbiselerini bedeninden, derisini kemiğinden ayırmayı andıran bu anlatma uğraşına bir daha başlaması, pespembe fare yavrusu gibi narin kalana kadar tekrarlaması kaç kez istenebilirdi?