İnsan büyüyüp geliştikçe aldığı yaralar daha derinleşir.
Kısacası ne geçmişteki ne de şimdiki zamanda onu canımın canından, özümün çekirdeğinden koparıp ayırmanın yolu yoktu...
Zaten onunla bir aradayken herşey acı veriyordu bana. Benimle konuşurken davranışı, sesinin tonu nasıl olursa olsun güvenmiyordum ona. Gene de güvensizliğime, umutsuzluğuma karşın seviyordum onu, vazgeçemiyordum sevmekten. Ama bunu bin kez yinelemenin ne gereği var? Hep böyle olagelmiş değil miydi?
Her zaman değilse bile çoğu zaman biliyordum ki onu sevmem delilikti, umutsuzluktu, mutsuzluktu, aklın, mantığın, iç rahatının, dirliğin tümüyle dışında bir şeydi. Onu sevmenin yıkım olduğunu biliyordum, gene de ilk baştan söyleyeyim. Bunu bilmek sevgimi zerrece azaltmıyordu. Onun kusursuz bir melek olduğuna yürekten inansam, duygularımı ancak bu kadar başıboş bırakabilirdim...
İnsan dediğin de kimi demircidir, kimi bakırcıdır, kimisi de kuyumcu. Bu tür ayrımlar eninde sonunda kaçınılmaz olur; karşılaştıkça katlanmaktan başka çıkar yol yoktur.