Sevgili Joe, inan bana seni hiç unutmayacağım...
Birinin, birilerinin, belki de herkesin haksızlığına uğramış gibi, adsız bir küskünlük vardı içimde.
İnsanın kendi evinden utanması ne acıdır. Kim bilir, ortada kapkara bir nankörlük söz konusudur belkide. O zaman bu acı duygular, nankörlüğün hak ettiği ceza sayılabilir. Gene de utanç duygusunun zehir gibi apacı olduğunu ben çok iyi bilirim.
Kimin tarafından yetiştirilirse yetiştirilsin, bir çocuğun küçücük evreninde en derinden sezilen, en ince algılanan şey, haksızlıktır.
Zavallı anacığımı düşünür dururum hep; ömrünce çalışıp didinmiş, saçını süpürge etmiş, gene de hiç rahata ermemiş, gün görmemiş bir kadın...