“ Söz veriyorum Ansel Rogers, burada olduğum sürece sana bir şey olmayacak.”
"Ansel Rogers bir ilişki içinde olmayı becerebilecek mi?" Kaşlarını kaldırarak sorgularcasına bana baktı. Parmaklarımı öylesine yüzünde gezdirirken kıkırdadım.
"Yani bu diğer yakışıklı çocukları öpemeyeceğim anlamına mı geliyor?"
Gözlerini kıstı.
"Hiç mi?"
"Seni tutuklarım."
"Bayan Rogers nasıl olur da böyle bir durumda Ansel'i yalnız bırakır, kasabada bir katil vardı ve o akrabalarını görmeye mi gitti!" Bu artık anlayışla karşılayamayacağım bir meseleydi. Ansel her zaman yalnızdı, öyle hissetmemesi için elimden geleni yapıyordum ama babasını kaybettiğinde onunla ilgili birçok güzel şeyi kaybetmiştik sanki. Sonra Dylan gitmiş ve bambaşka biri olmuştu. Ama her zaman benimleydi. Bazen yanımda olduğu zamanlarda bile sanki orada değilmiş gibi hissederdim ama kollarımı etrafına dolarsam geçer sanırdım.
"Annesiyle ilgili bilmen gereken bir şey var." Babamın sözleri hüznümü böldü. Gözlerim dolmuştu. Orada tek başınaydı ve kimsesi yoktu. Onun için mücadele eden kimsesi yoktu.
"Ansel Rogers bir ilişki içinde olmayı becerebilecek mi?"
"Yani bu diğer yakışıklı çocukları öpemeyeceğim anlamına mı geliyor? Hiç mi?"
"Seni tutuklarım."
"Biliyorum Dedektif Wallace, yapabilirsiniz."