elif demirel
@antevorte
Her şey başkalarına ait, onlara sahip olamamanın hüznü hariç.
Reklam
Bu şey değil mi ben
Zaman zaman ruhumu unuttuğum teşebbüsler, bazen eylemi unutturan düşünceler, heyecandan yoksun bir şefkate, kaba, boş bir merhamete dönüşüyor.
Hiçbir imparatorluk, bir çocuğun bebeğinin kırılmasına değmez.
İster Madrid’e, ister Berlin’e, İran’a, Çin’e, ister kutuplara gideyim, görünüşümün ve hissetme tarzımın tutsağı olduğum sürece, kendimden başka nerede olabilirim?
Reklam