elif demirel
@antevorte
Her şeye ağlıyorum, küçükken sığındığım dizlerin anısına, bana uzatılan, çoktan ölmüş ele ve sonra nasıl sarıldığını hiç öğrenemediğim kollara, hiç yaslanamadığım omuzlara…
Reklam
Hepimiz isimsiz, birbirimize uzak yaşıyoruz; başka kılıklar altında birer yabancı olarak acı çekiyoruz.
Herhangi bir şeyi arzulamamla gözümün önünde ölmesi bir oluyor.
Başkaları onlara gönül verecek bir varlık bulur mutlaka. Ben ise, bana bağlanmayı hayal eden biriyle bile karşılaşmadım henüz.
Her ne olursa olsun, yaşamak canımı yakıyor.
Reklam