Suçluyum, çünkü birincisi, çevremi saran herkesten daha akıllıyım (ben kendimi her zaman çevremi saranlardan daha akıllı sayardım ve bazen inanır mısınız, bundan dolayı vicdan azabı duyardım. En azından tüm hayatım boyunca insanlardan bakışlarımı kaçırdım ve hiçbir zaman doğrudan insanların gözlerinin içine bakamadım.) Ve nihayetinde suçluyum çünkü yüce gönüllü olsaydım bile bunun yararsızlığının bilincinde olmak bana sadece acı verirdi.