''Berlin'de yalnızsınız değil mi?" dedi.
"Ne gibi?"
"Yani...Yalnız işte...Kimsesiz...Ruhen yalnız...Nasıl söyleyeyim...Öyle bir haliniz var ki..."
"Anlıyorum,anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin'de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri..."'
Kendimi bildim bileli,bütün günlerimi,haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden,bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diger insanlardan kaçmıştım.
İçimde,bir yolculukta tanışıp alıştığım,fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.Artık bu sergiye ayak basamayacağımı biliyordum.İnsanlar,birbirlerinden hiçbir şey anlamayan insanlar,beni buradan da kaçırıyorlardı.