28 yaşındayım, hâlâ kendimle tam olarak barışamadım. Mümkün mü böyle bir şey? Ya da gerek var mı gerçekten, bize sürekli bunu pompaladıkları için mi kendimi sevmek için bu kadar paralıyorum.
Onunlayken sokaklarda kalmanın sadece evsizlere özel bir şey olmadığını öğreniyorum. Onunlayken insanın bir tane daha ailesi olabileceğini öğreniyorum.