arda kaan üner
@ardauner
19 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Kitap, Sokrates’in Atina halkı tarafından tanrılara inanmaması nedeniyle yargılanması esnasındaki mahkeme diyaloglarını içermektedir. Atina’da demokrasinin tohumları atılmış olsa da halk, Sokrates’in sorgulayıcı yapısı ve "inançsızlığı" nedeniyle insanların ve özellikle de gençlerin ahlaksızlık örneği taşıdığı için ona öfke beslemektedir. Bu sebeple eser aslında Atina demokrasisinin ilk büyük sınavının sonucu olarak nitelendirilebilir. Bununla beraber, bilinen tarihin ilerleyen döneminde birçok bilim insanı ve düşünürün de yaşayacağı üzere, yanlışlara ve baskıya boyun eğmek ile doğru bildiklerini savunarak ölmek arasındaki seçimi göstermektedir Sokrates’in Savunması.
Bu bölümden sonrası spoiler içeriyor olabilir
Sokrates konuşmasının bir bölümünde, bilgeliğin ve bilgi sahibi olmanın arasındaki sınırları çizmektedir. Bildiklerini insanlara olduğu gibi aktarmak ve öğretme amacı gütmekten ziyade, süslü söyleyişler ve bunun sonucunda kendisi dahi ne söylediğini bilmeyecek seviyeye gelen şairvari üslubun eleştirisini yapmaktadır. Bildiklerinin yanı sıra erdemden uzak ve özünde kendini beğenmişlik barındıran bilgeliğin, bilgelikten ziyade sadece bilgiye sahip olma olduğunu göstermektedir. Bu, aslında günümüz insanının (özellikle eğitimci rolündeki insanların) belki düşünmekten ve kendine sormaktan çekindiği bir konuyu akla getirmektedir.
Neden bunca şeyi öğrenip insanlara öğretme amacı güdüyorum? Bildiklerimi aktardığım bir insanın zamanla benden daha yüksek mertebeye gelmesi veya insanlar tarafından daha çok hürmet görmesi beni rahatsız eder mi?
“Beyler, oğullarım yetişkin olduğunda, paraya ya da başka bir şeye erdemden daha fazla önem verdiklerini görürseniz, benim sizi rahatsız ettiğim gibi sizler de onları rahatsız edip cezalandırın. Bir hiç oldukları halde
Modern çağın en büyük problemlerinden biri, değilse de olması gereken soru: “İnsanlar neden bulduğuyla yetinme ve şükretme eğilimindedir?” Özellikle bu, çekilen acılar ve maruz kalınan zulümle nasıl doğru orantılı olabilir? Rodion Romanoviç de, kendi tabiriyle bu, toplumun kurallarını uysallıkla benimseyen ve idare edilmekten zevk alanlar olmak yerine kurallara karşı, sistemi değiştirmek isteyen ve yeni bir şey söyleyebilme yeteneğine sahip üstün insanlardan olabilmek ya da kendini buna ikna etmek çabasındaydı.
Belki de gerçekten dünyada insan soyunun üremesine yarayan bu basit insanlar bulunmaya devam etmelidir. Ama o zaman üstünlerin mi “doğru” insanlardan olması gerekir? Güçlü her zaman haklı mıdır?
