yalnız kaldığımda bir yerlerde birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep.
terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim.
unutulduğumda ise hayal edecek hiçbir şey bulamam.
sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi...
en kötüsü de beni unutan kişiye öfkelenmem söz konusu bile olamaz, çünkü o bunu bilerek yapmamıştır ki.
utanıyorum bu halimden, mantıklı düşünmeye çalışıyorum, ama bunu bir türlü beceremiyorum; yalnız kalmaktan, terk edilmekten paniğe kapılacak kadar çok korkuyorum.
kışın daha da yalnız oluruz.
yazın ben kendimi hiç yalnız hissetmem.
onun sayesinde.
o hep yanımdadır.
kimseye görünmeden bana hep eşlik eder.
yanımdan hiç ayrılmaz.
yürürken yanımdadır, koşarken yanımdadır, ben durunca o da durur.
bir kötü özelliği var ne yazık ki,
gölgem konuşamıyor.
yabani bir kuşum, beni okşamak zordur, kendi kafasına göre yaşayan bir kuşum, canım nereye isterse oraya gidiyor, içimden ne yapmak geliyorsa onu yapıyorum.