bir ters lalesin gecenin atlasında
dökündüm başımdan aşağı yıldızlarını...
ay beşiğim, şirin uykum, güneş hecem
uyandım, sen oldum, giyindim dünyayı.
deniz balkonda yapraklanıp duruyor
çembercik kuşu pencerede sabah duası
bir bağbozumu şarkısı saçların yastıkta
öyle bir sonsuzluk ki ömrün ömrümde
sende duruyor dünyanın bütün zamanları
ne o kimseyi sevmiş ne de sevilmişti. kendi içi de, hayatı da bomboştu; yalnızca umutsuzluğu hissedebilen bir robot misali oradan oraya gidip normal bir insan gibi davranıyordu. yalnızca en temel gereksinimlerini karşılıyordu.