Genç ve korkuları olan biriyken, utandığımız ya da gururumuz kırıldığında bir şeyler olur. Zaman durur. O anda donup kalır. Bir versiyonumuz sonsuza dek o yaşta tutsak kalır.
Kişiliklerimizin gelişimi tecritte gerçekleşmiyor, başkalarıyla kurulan ilişkiler aracılığıyla oluyor. Görünmeyen, hatırlanmayan kuvvetler tarafından şekillendiriliyoruz, tamamlanıyoruz: ebeveynlerimiz.
Yirmi beş yıllık gözlem, bana aynı zamanda suçluların "doğuştan" suçlu doğduklarını değil de, suçlu "yapıldıklarını" söylüyor. Yani büyüme evresinde şiddetli bir olumsuz etki bırakan kişi, bunun yerine olumlu bir etki de bırakabilirdi. Yani asıl olarak inandığım şey şu: Daha fazla para, daha fazla polis ve daha fazla cezaevinin yanı sıra, en ihtiyaç duyduğumuz şey sevgi.